Filozofia ekologiczna, czyli jaki sposób myślenia może pomóc Ziemi

Nurt filozofii głębokiej ekologii powstał na początku lat 70., a zainicjowany został przez norweskiego filozofa Arne Naessa (1912-2009). Zrodził się on z wnikliwej obserwacji życia społecznego i kulturalnego na przestrzeni lat 60. oraz  z dostrzeżenia postępującej degradacji środowiska naturalnego. Niepokój związany z niepohamowanym rozwojem cywilizacji naukowo-technicznej i postępującym kryzysem globalnym, który objął także kulturę, zrodził potrzebę znalezienia odpowiedzi na pytania o jego przyczyny, zasięg i wpływ na przyrodę oraz człowieka. Głęboka ekologia jest zupełnie innym spojrzeniem na problemy przyrody, a co za tym idzie życia ludzkiego w jego najpełniejszym wymiarze, niż tzw płytka ekologia. Wyrasta ona z filozofującego podejścia w analizie problemów ekologicznych opiera się na teorii bytu, teorii wartości i etyce. Takie podejście do sprawy właściwiej oceny zaistniałego problemu ekologicznego wynika z przekonania, że tylko całościowe objęcie danej kwestii pozwoli na prawdziwe jej wartościowanie. Płytka ekologia nie rozważa problemu w sposób  filozoficzny, ale tym samym jej punkt widzenia jest powierzchowny, krótkowzroczny, a przede wszystkim antropocentryczny. Filozofia ekologiczna jest pomostem między religią a praktyką ludzką, między intuicją a realnością, jest mową - matrycą nowego rozumienia kosmosu i właściwego współdziałania z naturą i światem całym.